PLOF! daar valt het op de deurmat … de reden dat ik de afgelopen week neurotisch de straat afspeurde, turend door de luxaflex. Op zoek naar het miniemste teken dat maar de komst van een TNT-gezant kon betekenen …

Dat teken kwam er in de vorm van een klepperende brievenbus: klep-klep. Sneller dan ik veiligheidshalve kan aanraden stormde ik de trap af die tussen mij en mijn pakketje stond. Na een ietwat onbeholpen landing zag ik nog net een TNT fietstas om de hoek verdwijnen. Zou het er bij zitten? Vol onbeteugelde passie en anticipatie worstelde ik mij door de gewoonlijke stapel reclamefolders en dwangbevelen: rekening … rekening … 50% korting op mannenmode … rekening… en toen belandde mijn hand op dat ene pakketje, YES! dacht of schreeuwde ik. En ik liet de bubbelenvelop door mijn vingers gaan … onmiskenbaar een game, een zoals ik er al honderden door mijn handen had laten gaan. Maar toch was deze anders … beter. Het was namelijk mijn eerste reviewexemplaar, het begin van een avontuur genaamd: Wanted: Weapons of Fate!

Wanted’s Wortels

Een aantal van jullie zal deze titel al bekend in de oren klinken, en dat is geen toeval. Al op 19 Juni 2008 zag de film “Wanted” wereldwijd zijn première. Bestaande uit een met adrenaline gevuld actiespektakel en een topcast (o.a. Angelina Jolie, Morgan Freeman en James McAvoy) kunnen we deze film toch wel een van de toppers uit 2008 noemen. Wanted sleepte met zijn over de top actie zelfs 2 oscarnominaties in de wacht! Maar daarmee zijn we er nog niet: Wanted is op zijn beurt namelijk weer losjes gebaseerd op de gelijknamige stripreeks van Mark Miller, eveneens een bekroond meesterwerk. Zover goed nieuws dus voor onze game, die naar eigen zeggen de betere elementen van beide leent … maar je voelt de bui al hangen. Wanted was als succesvolle actie- film/comic natuurlijk uitermate geschikt voor een vertaling naar game-formaat, echter de combinatie film/game doet bij menig gamer alarmbellen rinkelen. Want laten we eerlijk zijn … 95% van de filmgames die uitkomen zijn zwaar onder de maat en kunnen alleen bestempeld worden als uitmelkerij. Echter is dit ook het geval bij Wanted: Weapons of Fate? Niet als het aan developer GRIN lag, zij besloten namelijk tegen de trend in om de game niet tegelijktijdig met de film uit te brengen en de extra tijd te gebuiken om een product van formaat af te leveren … een game waarvan zij ’s nachts tevreden konden slapen. Kan ik er rustig van slapen? … daar gaan we nu achter komen.

Al snel was de envelop niet meer dan een verzameling snippers en haalde ik de promotionele disc uit zijn plastic behuizing om hem vervolgens aan mijn PLAYSTATION®3 toe te vertrouwen. De Blu-ray schoof zich rustig in sleuf waarna de PLAYSTATION®3 in alle stilte de disc aanzwengelde, kon ik het niet helpen een aantal typische filmgame vooroordelen de revue te laten passeren: “cash-in, inferieur, gimmicky” … laadscherm … “last-gen, one-trick-pony, spin-off” …en zo had ik nog even door kunnen gaan, ware het niet dat ik inmiddels in het hoofdmenu was beland. Het menu weerspiegelde goed de stijl die als een rode draad door het spel zou lopen: rechtdoorzee en overzichtelijk, zonder tijdsverspilling en onnodige tierelantijntjes. Er werd mij een zevental opties voorgeschoteld waaronder “Secret Codes” en “Tutorial”, maar vooralsnog was het de optie “Start New Game” die mijn voorkeur verdiende … kon Wanted: Weapons of Fate het stigma van de slechte filmgame doorbreken? Ik hoopte maar op het beste en bereidde me tegelijkertijd voor op het ergste.

Het Verhaal

Wanted: Weapons of Fate speelt zich af 5 uur na het punt waar de film overgaat in de credits, je kruipt daarvoor in de huid van Wesley Gibson, een voormalige couch potato die zich in de loop van het filmverhaal ontpopte van suffe kantoormedewerker tot een professionele huurmoordenaar. Nu in de game ga je op zoek naar de waarheid achter het mysterieuze overlijden van jouw ouders, echter je zal dit moeten doen over de rug van de Franse “Fraternity”, een topgeheime organisatie bestaande uit ‘s werelds beste huurmoordenaars … een organisatie waar ook jou ouders eens deel van uitmaakten. Je komt via andere characters in de game steeds meer te weten over hun bloedige verleden en daarbij wordt er goed gebruik gemaakt van flashbacks waarin je als Wesley’s vader (Cross genaamd), het verleden naspeelt. Echter ondanks deze originele manier van vertellen zal het verhaal voor de meeste mensen nergens op slaan, het verhaal is op zijn minst gezegd vaag en onsamenhangend. Het leuke is wel dat je vele acteurs uit de film zult terugzien in de game en je zult ze ook wel degelijk herkennen, echter Angelina Jolie maakt tot mijn (onze) spijt geen opwachting in de game. Bovendien is het vervelend dat sommige voice-acting bijzonder slecht is. Zo zijn er in het verhaal enkele Russen en Fransen die vertolkt moesten worden. Helaas kun je uitermate goed horen dat deze worden ingesproken door Amerikaanse personen met een vreselijk gemaakt nepaccent. Gelukkig zijn de stemmen van de bekende acteurs en die van Wesley wel redelijk tot goed gedaan.

Het is duidelijk dat de game zich richt op actie en minder op verhaallijn en intriges. Zo wordt je praktisch ieder level in het midden van het strijdtoneel gegooid zonder enige uitleg over hoe je daar gekomen bent en waarom je daar bent. Je krijgt zelfs geen achtergrondinformatie over de film aangezien het spel min of meer een losstaande verhaallijn volgt. Het enige wat je eigenlijk weet is dat een of ander illuster syndicaat van moordenaars jou dood wil hebben … nodeloos te zeggen dus dat jouw zoektocht naar de waarheid niet over rozen zal gaan. En dit is waar Wesley’s nieuw verworven talenten je goed van pas komen.

Gameplay

Wesley heeft in het spel beschikking tot een breed scala interessante aanvallen en manoeuvres om zijn vijanden af te troeven, velen waarvan rechtstreeks uit de film zijn overgenomen. En gezien de epische actie die dat teweegbracht is dit zeker geen slechte zaak. Wesley’s acties variëren van basic schiet en cover-actie tot het buigen van kogels met dodelijke precisie, een wapenfeit dat zeer tot de verbeelding sprak in de filmversie. Echter Wesley heeft blijkbaar een acuut geval van amnesie, want bij aanvang van de game heb je nog geen beschikking over deze, op het eerste oog, meest innovatieve gameplay-elementen. In plaats daarvan zul je deze talenten moeten verdienen door in het handjevol Boss Battles te triomferen.

Na het verslaan van ieder van de eindbazen zul je namelijk een extra adrenaline-metertje toegewezen krijgen. Mits gevuld stellen deze je in staat tijdelijk de tijd te vertragen terwijl je van cover naar cover rent (een soort bullet-time) of om een kogel te buigen. Hoewel we allemaal wel het idee achter bullet-time zullen kennen, is het buigen van kogels een heel vernieuwend concept. Het stelt de speler in staat om een kogel in een dergelijke baan te buigen dat bijvoorbeeld ook vijanden buiten jouw zicht geraakt kunnen worden. Een zeer welkome aanvulling in een game waar de vijanden zich meer dan eens koppig achter muurtjes verschansen. Maar ik loop vooruit op de zaken, laten we bij het begin beginnen …

Zoek Cover!

Nadat je hebt gekozen of je de game als “Pussy”, Assassin” of ”Killer” wilt doorlopen, krijg je een korte tutorial waarin je voor het eerst meekijkt over Wesley’s schouders. Letterlijk, want het spel manifesteert zich als een third person shooter. Wat mij hierbij meteen opviel was de gelijkenis met de controls van Gears of War op de Xbox 360. Met dezelfde moeiteloze druk op de knop werpt Wesley zich in een nabij gelegen coverpositie, waarna je met een tikje van de linker analoge stick uit je dekking kan komen om een paar headshots af te knijpen. Zelfs de animaties bij het verplaatsen van cover naar cover leken gekopieerd. Maar wederom was er geen reden tot klagen, het coversysteem van Gears Of War was immers goed en de Wanted versie leek vaak nog beter leek te werken ook. Het was een eitje om van cover naar cover te duiken en vanuit deze veilige havens blind wat kogels richting de vijand te jagen.

Gebroken lampenkapjes

Wat helaas niet zo fijn werkte was het targeting systeem. En dit is dan ook één van de grotere en meest irriterende problemen die ik met de game had. Hoe ik de controls en sensitivity ook tweakte, ik kreeg het maar niet goed. Mijn vizier had de vervelende neiging om eerst extreem langzaam te bewegen en zich vervolgens steeds sneller te verplaatsen. Gevolg was dan ook dat ik 9 van de 10 keer alle lampenkapjes, boekenkasten en andere scenery aan flarden schoot, terwijl de hoofden waar ik op mikte gespaard bleven. Nou vlogen de objecten die ik raakte wel leuk uit elkaar dankzij de PhysX engine, maar mijn vijanden waren daarvan niet zo onder de indruk. Gelukkig? is de AI van de vijanden in Wanted behoorlijk knullig en zul je zelfs met sprayen geen enkel probleem hebben de verscheidene levels schoon te vegen. Je vijanden lijken het namelijk nog leuker te vinden dan jij om te zien hoe de omgeving reageert op hun kogels. En helaas zijn we daarmee aangekomen bij het tweede grote gebrek in de game; namelijk uitdaging.

Artificiële Idioterie

Zelfs met het gebrekkige targeting systeem is het een “met-twee-vingers-in-de-neus-game”. 90% van de vijanden lijkt namelijk aan cover vastgeplakt te zitten en zullen zelden hun pixelige hoofdjes laten zien. En mits jij in cover blijft zal jou niets gebeuren, je kunt rustig ervoor gaan zitten, een slokje van je glaasje fris nemen en wachten tot er een zijn koppie laat zien. En zelfs al ren je er in guerrilla-stijl op af, dan nog zul je meer dan eens als winnaar uit de bus komen. De AI lijkt namelijk niet helemaal te weten wat het op zo’n moment voor tactiek moet toepassen. Ze zullen even een paar gaten in de lucht schieten en vervolgens wachten tot je ze uit hun lijden verlost. De vijanden doen namelijk vaak gewoon niets als je tegen ze aanstaat, alsof ze in hun beperkte training als kanonnenvoer nooit hebben geleerd dat ze hun armen ook kunnen gebruiken om te slaan. En ook jij hoeft er geen masterclass voor gedaan te hebben; je loopt op een vijand af en drukt op de knop voor een cinematische instant kill … alsof de game al niet makkelijk genoeg was …

Explosieve tonnetjes

“Nee”, moeten ze gedacht hebben bij GRIN, “ nee … voor de casual gamer zullen we ook nog legio van de beruchte explosieve tonnetjes in de levels verspreiden!” En zo geschiedde het … rode explosieve tonnetjes zover het oog reikt. En gelukkig lijken ook je vijanden een voorliefde te hebben voor deze licht ontvlambare objecten, want waar de vijand is, daar zijn de tonnetjes.

Nee, de enige momenten waarop je nog wel eens ongelukkig aan je einde wil komen zijn de momenten waarop er suïcidale samurai- achtige vijanden met machetes op je afgerend komen. Dit zou geen probleem zijn ware het niet dat ze zo verrekte goed zijn in het ontwijken van jouw kogels dat een rol in de Matrix hen niet zou misstaan. Dat en het feit dat snel gericht mikken onmogelijk is … Maar niet getreurd, mocht je niet in staat zijn het tiental koppensnellers in de game op tijd neer te hagelen, dan gaat het spel over in een quicktime- event waarin het de bedoeling is zo snel mogelijk op die knoppen te rammen. Als je dit een beetje degelijk doet zul je je hoofd behouden en is het onze samurai vriend die leert waarom het niet verstandig is met scherpe objecten rond te rennen.

Einddwazen

“Maar hoe zit het dan met de eindbazen waar je het over had?” hoor ik je vragen. “Die zullen je toch zeker het leven zuur maken?” Nou … laten we zeggen … nee. Onder het begrip “Boss Battle” heb ik altijd een epische strijd op leven en dood verstaan, maar deze eindbazen lijken alle motivatie tot leven verloren te hebben. Ik heb zelden …correctie: nooit, zulke eenvoudige gevechten meegemaakt als bij deze zogenaamde eindbazen. Het lijkt alsof ze alleen in het spel verwerkt zijn om te showcasen hoe vet bullet-time en bullet-curving wel niet zijn. En alsof dat nog niet erg genoeg was zullen er ook te pas en te onpas op precies dezelfde plek de standaard soldaatjes spawnen. En niet om het jouw moeilijker te maken hoor! Nee gekkie, die dienen als kanonnenvoer zodat jij je adrenaline metertjes kan vullen … een manier om het gevecht nog verder te versimpelen dus. Maar hoezeer ik eigenlijk ook een hekel had aan de game, er was toch een klein lichtpuntje … nee, een lichtend baken in een game vol middelmatigheid … en dat mijne heren en dames, was …

Bullet Curving

Bullet curving, oftewel het buigen van kogels is niet meer dan dat … het buigen van kogels, maar jezus wat is het leuk! Door de juiste knop ingedrukt te houden krijg je een lijn te zien die zich op de dichstbijzijndste vijand zal focussen. Op deze manier kun je altijd je vijand zien, of hij nou achter cover zit of niet. Vervolgens kun je met je linker analoge stick deze lijn van boven, naar onder en van links naar rechts buigen om zodoende de baan van je kogel te veranderen. Is de lijn rood, dan zul je je vijand niet raken … is de lijn wit dan weet je dat je kogel doel zal treffen. Laat je de knop op dat moment los, dan zul je meestal een korte cutscene krijgen waarin je de baan van de kogel volgt van pistool tot zijn bloedige eindbestemming. Een simpel concept, maar het werkt bijzonder goed… ik durf het zelfs innovatief en leuk te noemen. Het is dan ook HET paradepaardje van de game en in combinatie met het goede coversysteem maakte het voor mij toch dat ik plezier kreeg in het spel. Het is ook voornamelijk de reden dat ik het spel tot aan de credits heb uitgespeeld, maar ook dit unieke gameplay-element blijft niet eeuwig boeien.

Een game hoeft dus niet altijd uitdagend te zijn om er een goede ervaring aan over te houden, originaliteit en variatie kunnen een game ook zeer interessant maken … En zoals je misschien al vermoedde bezit deze game geen van beide.

Variatie…?

Ten eerste het concept variatie: dit houdt in dat de game steeds iets anders van je vereist en verschillende gameplay-elementen afwisselt. Maar ik kan je alvast vertellen dat je in Wanted:Weapons of Fate niet anders gaat doen dan een lineair pad bewandelen en mannetjes doden. De grootste variatie is nog wel het vraagstuk of je een vijand neerschiet of toch maar je ammo spaart en hem neerslaat/sabelt. Verder zul je in de game nog een aantal ongeïnspireerde turret-secties spelen, echter het richten daarbij is zo belabberd dat je blij bent als het afgelopen is en je verder mag … Maar helaas, dan wordt je nog gedwongen de standaard sniper-sectie te vervullen … en als je dacht dat die voor de verandering goed werkte, nou dan zit je er goed naast.

Zo zit je op een gegeven moment als Cross met een sniper op een balkon (hoe je daar terecht bent gekomen is een raadsel, maar á la, water bij de wijn). Jouw doel is uiteraard om alle vijanden in dat level op te ruimen, echter het vervelende is dat je geen overzicht hebt. Je wordt namelijk van alle kanten beschoten en je bent daarom gedwongen achter de balustrade te coveren. Maar in plaats dat de camera zich dan naar achter en naar boven beweegt om jou een goed overzicht te geven over de map, kun jij mooi gaan tellen uit hoeveel pixels die balustrade bestaat (niet veel kan ik je vertellen). Vervolgens moet je uit je cover komen om eens het level rond te kunnen kijken en natuurlijk vliegen je dan de kogels al om de oren. Vervolgens moet je een vijand spotten en je sniper in zijn richting bewegen. Vervolgens moet je nog inzoomen, om daarna weer dat mannetje op te gaan zoeken die je zojuist nog in beeld had. En dan eindelijk kun je je vizier op één lijn brengen met het hoofd van je onfortuinlijke slachtoffer! Je knijpt langzaam de trigger naar achteren en … in de tussentijd ben je dood.

Nee, zelfs deze lichte variaties op het loop, cover en schiet dansje zijn niet te pruimen. Ik zou liever gezien hebben dat ze überhaupt niet in de game voorkwamen. Maar dat zal dan ook wel de reden zijn dat ik geen rijke game-developer ben … En dat brengt ons bij het tweede concept, namelijk …

Originaliteit…?

En Wanted: Weapons of Fate is alles behalve origineel, eigenlijk is de game gewoon een samenraapsel van elementen uit andere games, en dan voornamelijk Gears of War. Echter er is niets mis met een game die de beste onderdelen uit andere game samenvoegt tot een functionele game. Zo is Killzone 2 bijvoorbeeld een zeer goede game terwijl het eigenlijk niets nieuws doet, het perfectioneert alleen het concept en verbeterd de mix van goede gameplay-elementen. Maar helaas doet Wanted Weapons of Fate geen van beide, het spel is bijna een wandelend cliché, ware het niet dat het buigen van kogels nog redelijk vernieuwend is. Combineer dat met tamelijk oninteressante en grauwe omgevingen en je hebt het idee dat je de game al eens gespeeld hebt. En over grijs en grauw gesproken, hoe staat het met de…

Graphics

Grafisch gezien is Wanted: Weapons of Fate echt een typische filmgame. En daarmee bedoel ik dat de graphics zwaar middelmatig zijn. Zeker tussen de huidige golf van grafische knallers begint Wanted bijzonder veel te neigen naar de “last-gen” graphics van de PlayStation®2. Op sommige momentjes kun je serieus blokjes gaan tellen en dat geeft je een beetje het idee dat de game onaf is. De cutscenes en korte filmische quicktime events zien er daarentegen goed uit en zeker in beweging mag je bij deze game niet klagen. Helaas staat daar dan weer tegenover dat de omgevingen bestaan uit vreselijk fletse, saaie en grauwe omgevingen … heel erg deprimerend en oninspirerend als je het mij vraagt. Als je dat legt naast de kleurrijke omgevingen van een Gears 2, dan delft Wanted zekers te weten het onderspit. Tel daarbij de repetitieve levels en gameplay bij op en dan komen we bij …

Replay Value

De replay value oftewel de “herspeelwaarde” geeft aan in hoeverre het interessant is voor iemand om de game nog eens te spelen. Met andere woorden: hoe lang ben je er zoet mee? En wat betreft de replay value bij Wanted: Weapons of Fate kan ik kort zijn: 0,00%. Het klinkt grof, en dat is het ook, maar de waarheid moet in deze review aan het licht komen. En dat is dat je als normaal persoon geen enkele reden hebt om de single player nog eens te doorlopen, het enige wat je daar wacht is een pad vol ergernis. Na een uurtje of 5 á 6 zul je klaar zijn met de game, de gemiddelde trophy/ achievement-hunter kan het spel dan nog eens uitspelen op Killer, maar met liefde zal het waarschijnlijk niet gaan. Ook kan je nog verschillende skins en artworks vinden die door het spel zijn verspreid, maar ook dat is totaal niet interessant voor een gewone gamer als mij. En dus ben je eigenlijk na 5 uurtjes wel klaar met de game, een multiplayer modus is er namelijk niet en DLC hoeven we ook niet te verwachten. Dus wat kunnen we hieruit conluderen?

Conclusie

Wanted: Weapons of Fate is een filmgame en dat riep bij mij zoals gewoonlijk de nodige bedenkingen op. Natuurlijk beweerde GRIN dat zij niet een ordinaire cash-in hadden gecreëerd, maar uiteindelijk weet ook hun game niet te overtuigen. Het verhaal is niet te volgen en voegt niets toe aan dat van de film, de gameplay is onorgineel en mist de nodige variatie. De graphics zijn middelmatig en de replay waarde laat te wensen over. Tenslotte is ook de AI van je vijanden om je te bescheuren. En toch … als je om deze pijnlijke feiten heenkijkt en net zo vergevingsgezind bent als de game, dan is er een boel plezier te beleven in dit spel. Voor 5 uurtjes kun je instappen in een lekker laagdrempelige shooter waarbij je niet je hoofd erbij hoeft te houden voor het verhaal of koortsachtig ieder hoekje om hoeft te sluipen. Je kunt je gewoon concentreren op het plezier van het spelen zelf en je progressie in de game, bovendien zijn er zelfs kleine lichtpuntjes zoals het vermakende bullet curving en het goede coversysteem die een lach op je gezicht kunnen toveren. Het is in mijn opinie dan ook een goede game om eens een weekendje te huren, maar om er nou 65 euro voor neer te tellen … nee dat is hij niet waard. Gedurende de maand april krijg je bij aankoop van deze game wel de film “Wanted” erbij, maar dan nog kan ik het jullie niet aanraden. Huur gewoon de film bij je plaatselijke videotheek en speel voor je portie Wanted: Weapons of Fate de demo via de PlayStation®Store … dat is toch het beste level die de game te bieden heeft … Sorry mensen van GRIN, maar ik schrik soms ‘s nachts nog wakker van deze game … de horror!

Plus en Minpunten
+ Bullet Curving is innovatief, het werkt goed en het staat garant voor een heleboel plezier
+ Coversysteem werkt goed en vlotjes, in sommige gevallen overstijgt het zelfs die van GoW
+ Je krijgt er in april nog de filmversie bij

- Eén groot cliché
- Middelmatige graphics
- Slechte AI
- Geen multiplayer
- Weinig variatie
- Was er een verhaal?
- Geen Angelina Jolie

Kopen als
= Je te veel geld hebt
= Jij de grootste Wanted verzamelaar bent en echt alles omtrent de titel MOET hebben
= Je Wanted een vette film vond en hoopt op hetzelfde gevoel met deze game
= Jij een betere reden kan verzinnen om het spel toch te halen

Trophies: 51
: 1
: 1
: 1
: 48

Gameplay: 7
Zoals gezegd laat de gameplay op veel punten steken vallen. Het targeting systeem werkt niet goed, de game is veel te gemakkelijk, de vijandelijke AI is zwak. Echter het innovatieve bullet curving en het goede coversysteem zullen de game bij de eerste playthrough toch leuk maken. En het plezier dat je aan de game beleeft weegt toch op tegen alle missers die het spel maakt. Een ruime voldoende dus.

Graphics: 6
Grafisch gezien is Wanted: Weapons of Fate zeker niet de sterkste game. Het kan op geen enkel vlak mee met toppers in zijn genre zoals Gears of War. Bovendien zijn omgevingen vaak grauw en deprimerend. Toch maakt de game dit nog enigzins goed met de mooie cutscenes en quicktime-events, een krappe voldoende dus.

Sound: 5
Ik heb in deze review niet gerept over het geluid in de game. De reden daarvoor is dat de sound gewoon niet noemenswaardig is. 50% van de tijd zul je een standaard deuntje horen, de andere 50% wordt opgeslokt door een op den duur irriterend muziekje dat aangeeft dat je een gevecht op handen hebt. Schiet en explosie-geluiden zijn goed genoeg om te herkennen, maar niets bijzonders. Tenslotte schiet ook de voice-acting in sommige gevallen tekort.

Lifespan: 3
Als er een ding is waar Wanted: Weapons of Fate flink de mist in gaat dan is dat wel de lifespan. Niet alleen heb je de game vanwege de lage moeilijkheidsgraad en kleinschalige levels snel uitgespeeld, je hebt naderhand ook nauwelijks aanleiding om naar het spel terug te keren. Multiplayer is niet aanwezig en je zult in een tweede doorloop van de single player niets nieuws gaan ervaren. Het enige wat ik kan bedenken zijn de achievements die er met het spel te verdienen zijn … voor de lol zal het in ieder geval niet meer zijn.

Eindcijfer: 5.5

Wanted: Weapons of Fate is als je er op gaat letten gewoon een slechte game, maar toch kun je enorm genieten van de gameplay als je hier en daar een oogje dichtknijpt. Ik heb me er een weekend goed mee vermaakt en daarom krijgt het van mij toch nog een 5,5.

Gerelateerd nieuws:

• Wanted: Weapons of Fate – Trailer
• Wanted: Weapons Of Fate
• Wanted: Weapons of Fate – Gameplay trailer
• Releases – Deze week verkrijgbaar in de winkel
• PRIJSVRAAG – Wanted: Weapons Of Fate